Bł. Bronisława

sl7

(1200-1259) Polka ze szlacheckiej rodziny Odrowążów, krewna św. Jacka i bł. Czesława. Od 16 roku życia przebywała w klasztorze norbertanek w Krakowie na Zwierzyńcu. Odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Męki Pańskiej  i Najświętszego Sakramentu.  Według jednego z podań pewnego dnia miał się jej objawić Chrystus i przemówić do niej z krzyża: ” Bronisławo, krzyż Mój jest krzyżem twoim, ale też i chwała Moja będzie twoją”. W 1241 r., po najeździe Tatarów, wraz z towarzyszkami uciekła do Skał Panieńskich w pobliżu Bielan. Według legendy, wejście do groty w której ukryły się norbertanki było zasnute tak wielką siecią pajęczyn, że Tatarzy myśląc że tam nikogo nie ma, odstąpili. Później podczas odbudowy klasztoru, siostry zamieszkały na pobliskim wzgórzu Sikornik. Tam prawdopodobnie Bronisława zmarła i została pochowana. Beatyfikowana w 1839r., opiekunka ludzi dotkniętych wszelką niesprawiedliwością. Liturgiczne wspomnienie przypada 1 września .